Op die gedenkwaardige dag was de gehele hoofdstad in feestgewaad getooid. Groen noch vlaggendoek was gespaard, om de gevels der huizen te versieren; bij sommigen waren die versieringen keurig van binnen voor de spiegelruiten aangebracht en stonden gehele piramides van fijne kasbloemen, verslingerd met oranje-draperieën en met de borstbeelden van Willem I en Willem II en in 't midden de naam van Willem III. Van alle huizen, waar de trein moest doorkomen, wapperde de Nederlandse driekleur. Alle woningen waren van onder tot boven bezet met mensen, op hun keurigst gekleed, de straten en grachten wemelden van vreemdelingen en ingezetenen, zelfs goten en daken waren in gebruik genomen, om den Vorst te zien, die thans voor 't eerst als koning der Nederlanden binnen zijn hoofdstad zou komen, om daar den eed aan zijn volk te doen en door dat volk als koning erkend en gehuldigd te worden. Willem de tweede, de ridderlijke vorst, die nog geen negen jaren geleden in dit zelfde Amsterdam zijn eersten intocht als koning gedaan en de huldiging had ontvangen, was den 17den Maart te Tilburg overleden en volgens artikel 13 der Grondwet was Willem de derde hem terstond opgevolgd. Doch volgens dezelfde Grondwet moest de nieuwe koning in Amsterdam gehuldigd worden. En dat zou morgen geschieden. Heden zou hij zijn plechtige intocht in de Hoofdstad des Rijks doen.

Aan 't stationsgebouw, waar we gisteren vertoefden, is een erewacht geplaatst, bestaande uit het eerste bataljon der dienstdoende schutterij. Het derde bataljon staat als erewacht aan het paleis; de overige troepen zijn in ordre de bataille op den Dam geschaard. Het muziekkorps der schutterij, onder leiding van zijn kapelmeester P. P. Christiani, staat aan 't station.

Alles is in gespannen verwachting. Om half een zijn prinses Frederik en hare dochter, prinses Louise, met haar gevolg met een extra trein aangekomen, en terstond naar 't paleis gereden.

Een prachtige statiekoets, rondom van glas, rijk verguld, met een rood fluwelen kussen op haar verhemelte, waarop een grote gouden kroon, en bespannen met acht schone appelgrauwe paarden, een koetsier in galakleding en een witte allongepruik, was met twee hofrijtuigen reeds naar 't station gereden en had, evenzeer als de aanzienlijken en hooggeplaatsten, die allen in groot tenue derwaarts reden, gediend om het ongeduld der wachtende menigte enigermate afwisseling te schenken.

Reeds is het drie uren geslagen en nog verneemt men niets van de aankomst des konings. 't Programma sprak toch van tegen drie ure! Elke minuut schijnt een kwartier te duren. Daar - 't is juist vijf minuten over drieën, wordt de vlag op de Willemspoort omhoog geheven, het eerste kanonschot brandt los, de klokken beginnen te spelen. - Willem de derde is te Amsterdam aangekomen. De muziek der schutterij doet een nieuwen mars van Berlin horen.

Intussen schaart zich de stoet en trekt tot aan de prachtig versierde Willemspoort. De façade naar 't station is op smaakvolle wijs met guirlandes van vlaggen, met de kleuren van Nederland, Oranje en Wurtemberg en met veelvuldig groen gedrapeerd. Boven op de poort is een fraaie trofee van oranje doek aangebracht, rondom lange wimpels, op den top door een lauwerkrans bijeengehouden. Aan weerszijden van den ingang staan allerlei soorten van bloemen en gewassen; o. a. twee schone oranjebomen, met tal van vruchten beladen.

Aan de Willemspoort, het eigenlijke begin der stad, staan Burgemeester en Wethouders, benevens de Leden van den Raad der Hoofdstad. De burgemeester, de heer P. Huidecoper, verwelkomt Z. M. uit naam der burgerij, geeft de vreugde der ingezetenen te kennen over Z. M. komst in de hoofdstad des Rijks, en verzekert den koning, dat geheel Amsterdam deelneemt in het feest, hetwelk het thans viert. Koning Willem III beantwoordt die toespraak kort, maar hartelijk.

Zulke toespraken zijn behoorlijk, ze zijn heel interessant voor wie er dichtbij staan, voor de wachtenden op straten en grachten zijn ze vrij vervelend; daar ze het ogenblik verschuiven, waarop men den lang gewensten stoet ziet. Eindelijk - daar komt hij. Let nu goed op.

Eerst een commando cavalerie. Dat is niet alleen statig, maar ook goed om wat ruimte te krijgen voor den stoet. Langzaam en deftig rijden ze daar voort, die mannen te paard. Aan hun hoofd de trompetters, die de lucht van het geliefde Wilhelmus doen weergalmen. Dan komt de helft der erewacht te paard, bestaande uit jongelieden van aanzienlijken huize. Wat zien ze er keurig uit, zo deftig in 't zwart en met witte vesten, hun karmozijnrood fluwelen sjerpen met witte zijden randen afgezet en wier slippen in zilveren franjes eindigen, om 't lijf gestrikt. Op hun hoeden hebben ze een grote oranje strik, waarin de zwarte en rode kleuren van Wurtemberg; daarin een sierlijk gedreven zilveren lauwerkrans, met een koninklijke kroon getooid, en in haar midden de naamcijfers van Hunne Majesteiten.

En nu de hoofdpersoon van den optocht: Koning Willem de derde, een statige, fiere gestalte, gekleed als generaal der infanterie, versierd met de grootkruisen zijner ridderorden en gezeten op een fraai appelgrauw ros. Naast hem de prinsen Frederik en Hendrik, en daarachter het militaire huis des Konings en de adjudanten van Hunne Koninklijke Hoogheden. Achter dezen stoet, die onder 't onophoudelijk geroep van: Hoezee! Leve de koning! Leve Willem de derde! voortrijdt, komt een koets met twee paarden bespannen, waarin de grootmeester van de koningin en de kamerheer van dienst. En daarop; men hoort het wel aan 't nieuwe gejuich dat er oprijst en nu den kreet: Leve de koningin! leve de prinsen! doet horen, de statiekoets met zijn acht appelgrauwe schimmels. Voor op de koets, ter zijde van den koetsier, staan vier keurig uitgedoste pages. De koningin is in 't wit satijn gekleed; tegenover haar zitten de beide jonge prinsen, Willem en Maurits.