De hemel was helder, en 't was bijna middernacht. Aan den horizon staat de vlammende zonneschijf. 't Is niet te beschrijven, met hoeveel verbazing en vreugde dat verschijnsel wordt aanschouwd. Niemand sliep. Vele reizigers stonden in gespannen verwachting op het platform van den wagon, anderen verdrongen zich voor de deur. Zelfs wie de reis voor de vierde of vijfde maal deed, kon zich aan den indruk niet onttrekken. Het scheen wel, alsof alleen de harde noodzakelijkheid den mensch in den regel dwingt om zich voor te bereiden op rust, wanneer de dag ten einde neigt, en hij die noodzaak van gantscher harte betreurt. daar stond de zon, onbeweeglijk, terwijl de wijzer middernacht aanwees. Het was of zij eene boodschap van de aarde verwachtte; misschien de konde: dasz sel'ge Jugend nimmer stirbt. Het was geen gewone ondergaande zon; het scheen veeleer de weerspiegeling van een fabelachtigen brand; een mythologische werkplaats van Vulcanus vol vlammend heilig vuur. In zulke nachten heeft de trein geen lantaarns van noode; hij stormt voort in den klaarlichte dag. Allen bleven wakker. De uren verstreken; men zag wel bleeke gezichten en zware oogleden; maar van slapen kwam niet in. Een wonderlijk gezelschap schenen wij, na die lange, en toch onschuldige nachtwake. Wie Lapland wil leeren kennen, doet dit het best, door een poos te vertoeven in Gellivare, de hoofdstad van het aan ijzermijnen zoo ongemeen rijke zweedse Lapland. Een merkwaardig volk, die Lappen. Vroolijk en goedig; meer sluw dan intelligent, en zoo zwervend van aanleg en neiging, dat zij geen enkele arbeider in de mijnen leveren, hoewel de grootste rijkdom van hun land uit mijnen bestaat, zo leven zij verstrooid over noordelijk Scandinavië, het Noorden van Finland, en het russische schiereiland Kola. Al hun arbeid is ten nauwste verbonden met het leven van het rendier, dat zij als rij- en trekdier gebruiken, en dat hun voedsel en kleeding levert. Nog steeds dragen de Lappen buizen van rendiervel, die zij met een touw om het lijf vastbinden. Op het hoofd hebben ze de puntige muts met rode kwast, die als een helm of stormkap over mond en kin wordt neergetrokken. Hoeveel Lappen er zijn is moeilijk te bepalen, daar zij in troepen zijn verstrooid over een gebied, groter dan Frankrijk. In 't algemeen schat men hun aantal op 30.000, waarvan 20.000 in Noorwegen, 7000 in Zweden, 1000 in Finland en 2000 in Rusland thuis behoren. Als volk vormen zij geene eenheid. Hun dialecten zijn zeer verschillend, zoodat een noorsche Lap een franschen in den regel niet kan verstaan. Ook hun godsdienst brengt scheiding; de russische Lappen zijn grieksch-katholiek; de scandinavische en franse Protestanten. Hun aantal vermindert; de toenemende beschaving verdringt hen, en het is niet onmogelijk, dat zij binnen enkele tientallen jaren zullen zijn uitgestorven. Hoe komen de Lappen aan hun naam? Ook hieromtrent is niets met zekerheid bekend. Sommigen zeggen, dat de naam afkomstig is van het lapsche substantief loap, laptem of lopto het uiterste Noorden. Dit is echter geen afdoende verklaring, daar in die noordelijke streken ook Russen en Scandinaviërs wonen, en de laatste in aantal, 400.000 ongeveer, verreweg de meerderheid vormen. Andere schrijvers leiden den naam af van lappa (grote); inderdaad bewonen vooral zweedsche Lappenstammen nog steeds in grotten, en er worden overblijfselen van zulke toevluchtsoorden in menigte aangetroffen. De visschers zijn onder de Lappen niet zeer talrijk. Ook zij leiden een zwervend bestaan, daar het aantal meren in Scandinavië zo groot, en hun omvang meestal gering is. Het rendier is den Lappen onontbeerlijk. De rendierkudden ondernemen elk jaar twee tochten, van de zweedsche hoogvlakte naar de kust van Noorwegen, en omgekeerd. In den winter voeden zij zich met een soort mos, dat in de bosschen van Zweden rijkelijk voorhanden is; in den zomer krijgen zij behoefte aan ander voedsel en zoeken de grazige weiden op aan de noorweegsche kust. Reeds in het jaar 1751 werd tusschen Denemarken, waarvan Noorwegen toen afhankelijk was, en Zweden een verdrag gesloten, om een dergelijke trek te bevorderen. In den zomer grazen de kudden vrij, tot ze tegen den winter weer worden samengedreven. Dat weer samenkomen der verschillende troepen is iets zeer eigenaardigs in het leven der Laplanders. In den winter moeten de kuddes worden beschermd tegen de aanvallen van hongerige wolven; dan worden viermaal daags wachten uitgezonden, die met het geweer in de hand de ronde doen. Om uitsluitend van de rendier fokkerij te kunnen leven, moet men eene kudde van minstens 300 stuks bezitten. Wie er 700 heeft, wordt als rijk beschouwd. Er zijn echter Lappen, die 2000 of 3000 rendieren hun eigendom mogen noemen. Zooals alle menschen van het hooge Noorden zijn de Lappen dol op vette spijzen en vinden de uiterst vette rundertong een uitgezochte lekkernij. De melk is echter een weelde-artikel, daar zestig koeien niet meer dan twee liter per dag leveren. Er is, hoewel het tegendeel wel geloofd wordt, bijna geen Lap, die niet lezen en schrijven kan. De meesten zijn ijverige en oprechte christenen, en hebben den naam van gastvrij en eerlijk te zijn. De verkoop van alcohol is in zweeds Lapland geheel verboden. Uit den grooten rijkdom aan mineralen in hun land trekken de Lappen, zooals ik reeds mededeelde, niet het minste voordeel.