Den volgenden morgen werd Rob door een elektrisch belletje, dat zich boven zijn bed bevond, om zes uur gewekt. Hij had aan één stuk door geslapen, en voelde zich verkwikt en uitgerust. Hij zette zijn horloge gelijk met de klok die zich, zoals in alle andere kamers van 't schip, boven de deur bevond en zag nu eerst dat de wijzerplaat niet in twaalf doch in vierentwintig uren verdeeld was. Na twaalf uur in den middag begon men dus van dertien tot en met vierentwintig te tellen, om dan weer met een te beginnen. Zoals Rob later hoorde, was de tijd aldus ingedeeld, omdat de soms zeer snelle verplaatsingen van het luchtschip een regelmatige indeling van dag en nacht, zoals men die op aarde heeft, niet mogelijk maakten. Men zou dan immers de klokken aan boord steeds moeten gelijkzetten met die van de plaats op aarde, waarboven men zich op dat ogenblik bevond, hetgeen natuurlijk ten gevolge kon hebben dat men enige aarde-uren lang volgens de lucht-klok slechts een enkel uur of misschien zelfs geheel niet vooruitging. Men had daarom aan boord de volgende tijdsverdeling, gelijk Rob ook in de Handleiding vermeld vond: zes uur opstaan, zeven uur ontbijt, dertien uur middagmaal, negentien uur avondeten, tweeëntwintig uur naar bed. Zo gebeurde het wel, dat men bij daglicht sliep, en in het donker aan 't werk was; meestal echter zweefde men op zulk een hoogte, dat het zonlicht weken achtereen zichtbaar bleef, en in elk geval wende men aan deze schijnbaar abnormale toestanden spoedig.

Na het ontbijt werd Rob verzocht in La's kamer te komen, en nu vernam hij dat deze hem elken dag van acht tot elf en van veertien tot zestien les zou geven in dezelfde vakken, die hij nu op de H.B.S. moest missen. Eerst vond Rob dit wel een beetje 'n teleurstelling, want hij vond zo'n tijdje gedwongen vakantie wel aardig; maar hij moest La toch toestemmen, dat 't niet prettig zou zijn wanneer hij zo ten achter was als hij in Amsterdam terugkwam, en ook begreep hij dat hij daardoor in zijn hele volgend leven schade zou kunnen ondervinden. Weldra zag hij dan ook in, hoe dankbaar hij voor deze welwillende en verstandige beschikking van den commandant moest zijn. En toen hij ondervond hoe kalm en duidelijk La in al zijn uitleggingen was, en hoe deze het droogste vak interessant wist te maken, was hij niet alleen spoedig met zijn lesuren verzoend, maar begon hij er een dagelijks weerkerend genot in te vinden. Ook stak hij in enkele dagen meer op, dan hij bij klassikaal onderwijs in weken gedaan zou hebben. Dikwijls bleven er van het werkprogramma enkele uren over, die La gebruikte om hem in allerlei dingen van het luchtschip-leven in te wijden, en zodoende hoorde hij telkens meer wat zijn achting en zijn vriendschap voor zijn nieuwe kennissen deed toenemen. Hoewel hij nog steeds niet wist wat het doel van hun eigenaardig bestaan was, leerde hij elken dag hun opvattingen en hun levensbeschouwing hoger schatten. Vooral de grote waarde, die zij aan een gezond, regelmatig leven bleken te hechten en aan de juiste verdeling van rust, handenarbeid en hoofdwerk, maakte een aangename indruk, en hij begreep al gauw dat hij hier met goede, hoogstaande mensen te doen had. Er werd van elk zonder onderscheid tamelijk veel inspanning gevergd, maar daartegenover stond dat men op de rustdagen ook in den uitgebreidsten zin van het woord voor ontspanning zorgde. Steeds heerste er een opgewekte, vriendschappelijke geest onder de leden der bemanning, en de waardering waarmee men elkaars daden en woorden besprak en beoordeelde, leidde tot de onmisbare eenheid en samenwerking, die voor 't bereiken van een gemeenschappelijk doel onontbeerlijk is.