Fiszki do nauki
słownictwa francuskiego

Ustawienia fiszek pozwalają dostosować ćwiczenia do nauki wybranego słownictwa. Poniżej znajdziesz dostępne opcje:

• Wybór liczby fiszek na ćwiczenie

  Możesz wybrać liczbę fiszek, z którymi chcesz ćwiczyć w jednej sesji pisania. Domyślna liczba to dziesięć. Jeśli dopiero zaczynasz, możesz wybrać mniejszą liczbę fiszek.

• Zmiana nieobsługiwanych znaków klawiatury

  Jeśli układ klawiatury nie obsługuje niektórych znaków specjalnych lub znaków diakrytycznych języka, który ćwiczysz za pomocą fiszek, system może zignorować niektóre z tych znaków. Znaki specjalne będą akceptowane jako ich najbliższe odpowiedniki w alfabecie łacińskim, jeśli to możliwe. Na przykład, jeśli słowo do wpisania to único i wpiszesz unico, ponieważ układ nie obsługuje akcentów, nie zostanie to uznane za błąd.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny (IPA) zapewnia ujednolicony zestaw symboli do reprezentowania dźwięków języka mówionego. Poniżej znajdują się symbole IPA dla wymowy francuskiej, wraz z przykładami i opisami, w tym jak te dźwięki są wymawiane w języku polskim oraz angielskim.

Samogłoski francuskie

• /a/ - jak w chat, wymawiane /ʃa/ (jak "a" w mama /'mama/)
• /e/ - jak w clé, wymawiane /kle/ (jak "e" w meble /'mɛblɛ/)
• /i/ - jak w fini, wymawiane /fini/ (jak "i" w widzieć /'vʲidʑɛtɕ/)
• /o/ - jak w eau, wymawiane /o/ (jak "o" w dom /dɔm/)
• /u/ - jak w fou, wymawiane /fu/ (jak "u" w but /but/)
• /ə/ - jak w le, wymawiane /lə/ (brak dokładnego odpowiednika w polskim, podobne do "e" w angielskim sofa /ˈsoʊfə/)
• /ɛ/ - jak w mère, wymawiane /mɛʁ/ (jak "e" w teatr /tɛatr/)
• /ɔ/ - jak w porte, wymawiane /pɔʁt/ (jak "o" w motyl /mɔtɨl/)
• /y/ - jak w lune, wymawiane /lyn/ (brak dokładnego odpowiednika w polskim, podobne do "ü" w niemieckim müde)

Samogłoski nosowe francuskie

• /ɑ̃/ - jak w sans, wymawiane /sɑ̃/ (brak odpowiednika w polskim, podobne do "on" w angielskim song /sɔŋ/ ale nosowe)
• /ɛ̃/ - jak w pain, wymawiane /pɛ̃/ (brak odpowiednika w polskim, podobne do "ang" w angielskim hang /hæŋ/ ale nosowe)
• /œ̃/ - jak w un, wymawiane /œ̃/ (brak odpowiednika w polskim, podobne do "urn" w angielskim burn /bɜrn/ ale nosowe)
• /ɔ̃/ - jak w nom, wymawiane /nɔ̃/ (brak odpowiednika w polskim, podobne do "on" w angielskim long /lɔŋ/ ale nosowe)

Spółgłoski francuskie

• /p/ - jak w papa, wymawiane /papa/ (jak "p" w pies /pʲɛs/)
• /b/ - jak w beau, wymawiane /bo/ (jak "b" w babka /bapka/)
• /t/ - jak w tête, wymawiane /tɛt/ (jak "t" w tata /tata/)
• /d/ - jak w deux, wymawiane /dø/ (jak "d" w dom /dɔm/)
• /k/ - jak w clé, wymawiane /kle/ (jak "k" w kot /kɔt/)
• /ɡ/ - jak w gâteau, wymawiane /ɡɑto/ (jak "g" w gra /ɡra/)
• /f/ - jak w fille, wymawiane /fij/ (jak "f" w foka /fɔka/)
• /v/ - jak w vin, wymawiane /vɛ̃/ (jak "w" w waga /vaɡa/)
• /s/ - jak w sac, wymawiane /sak/ (jak "s" w sam /sam/)
• /z/ - jak w zoo, wymawiane /zo/ (jak "z" w zebra /zɛbra/)
• /ʃ/ - jak w chat, wymawiane /ʃa/ (jak "sz" w szkoła /ʃkɔwa/)
• /ʒ/ - jak w je, wymawiane /ʒə/ (jak "ż" w żaba /ʒaba/)
• /m/ - jak w maman, wymawiane /mamɑ̃/ (jak "m" w mama /mama/)
• /n/ - jak w nom, wymawiane /nɔ̃/ (jak "n" w noga /nɔɡa/)
• /ɲ/ - jak w agneau, wymawiane /aɲo/ (jak "ń" w koń /kɔɲ/)
• /l/ - jak w lire, wymawiane /liʁ/ (jak "l" w lato /lato/)
• /ʁ/ - jak w rouge, wymawiane /ʁuʒ/ (gardłowy "r", brak odpowiednika w polskim)

Francuskie półsamogłoski

• /j/ - jak w yeux, wymawiane /jø/ (jak "j" w joga /jɔɡa/)
• /ɥ/ - jak w huit, wymawiane /ɥit/ (brak odpowiednika w polskim, podobne do "u" w angielskim dew /djuː/ z zaokrąglonymi wargami)
• /w/ - jak w oui, wymawiane /wi/ (jak "ł" w łóżko /wuʒkɔ/)

Unikalne cechy wymowy francuskiej

Wymowa francuska ma kilka unikalnych cech, które odróżniają ją od innych języków. Niektóre kluczowe cechy obejmują:

• Nieme litery: Wiele francuskich słów ma nieme litery, zwłaszcza na końcu wyrazów. Na przykład w słowie "comment" ostatnia litera "t" jest niema.
• Samogłoski nosowe: Francuski zawiera samogłoski nosowe, które wymawia się, wypuszczając powietrze przez nos. Przykłady to "an," "en," i "on."
• Łączenie i elizja: Liaison polega na połączeniu zwykle niewymawianej spółgłoski końcowej z następnym wyrazem, jeśli zaczyna się on od samogłoski, jak w "les amis" [lezami]. Zależnie od kontekstu gramatycznego takie połączenie jest obowiązkowe, dopuszczalne lub niedopuszczalne. Elizja to opuszczenie końcowej samogłoski w określonych krótkich wyrazach, jak w "l'amie". Tak zwane h przydechowe uniemożliwia oba zjawiska, choć samo nie jest wymawiane.
• Intonacja: Pytania, na które odpowiada się tak lub nie, często kończą się intonacją wznoszącą. Pytania z wyrazem pytajnym mogą mieć intonację opadającą, podobnie jak zdania oznajmujące. Przebieg intonacji zależy także od kontekstu i intencji mówiącego.
• Czyste samogłoski: Samogłoski we francuskim są zazwyczaj czyste, co oznacza, że są wymawiane wyraźnie i bez dyftongizacji.
• Znaki diakrytyczne: Francuski używa kilku znaków diakrytycznych, takich jak akcent ostry (é), akcent ciężki (è), cyrkumfleks (ê), trema (ë) i cedilla (ç).

Zrozumienie tych cech może znacznie poprawić zdolność mówienia po francusku z dokładną wymową i płynnością.