Fiszki do nauki
słownictwa niderlandzkiego

Ustawienia fiszek pozwalają dostosować ćwiczenia do nauki wybranego słownictwa. Poniżej znajdziesz dostępne opcje:

• Wybór liczby fiszek na ćwiczenie

  Możesz wybrać liczbę fiszek, z którymi chcesz ćwiczyć w jednej sesji pisania. Domyślna liczba to dziesięć. Jeśli dopiero zaczynasz, możesz wybrać mniejszą liczbę fiszek.

• Zmiana nieobsługiwanych znaków klawiatury

  Jeśli układ klawiatury nie obsługuje niektórych znaków specjalnych lub znaków diakrytycznych języka, który ćwiczysz za pomocą fiszek, system może zignorować niektóre z tych znaków. Znaki specjalne będą akceptowane jako ich najbliższe odpowiedniki w alfabecie łacińskim, jeśli to możliwe. Na przykład, jeśli słowo do wpisania to único i wpiszesz unico, ponieważ układ nie obsługuje akcentów, nie zostanie to uznane za błąd.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny (IPA) zapewnia zestandaryzowany zestaw symboli do reprezentowania dźwięków języka mówionego. Poniżej znajdują się symbole IPA dla wymowy holenderskiej (często nazywanej również niderlandzką), wraz z przykładami i opisami, w tym wymową tych dźwięków w języku polskim.

Samogłoski w języku holenderskim (niderlandzkie samogłoski)

• /aː/ - jak w maan, wymawiane /maːn/ (jak "a" w mama /ˈmama/)
• /ɑ/ - jak w man, wymawiane /mɑn/ (jak "a" w pat /pat/)
• /eː/ - jak w meen, wymawiane /meːn/ (jak "e" w mniej /mɲej/)
• /ɛ/ - jak w pet, wymawiane /pɛt/ (jak "e" w sen /sɛn/)
• /i/ - jak w fiets, wymawiane /fits/ (jak "i" w mimo /ˈmimo/)
• /oː/ - jak w boot, wymawiane /boːt/ (jak "o" w gość /ɡɔɕt͡ɕ/)
• /ɔ/ - jak w bos, wymawiane /bɔs/ (jak "o" w kot /kɔt/)
• /u/ - jak w boek, wymawiane /buk/ (jak "u" w lud /lut/)
• /y/ - jak w buur, wymawiane /byːr/ (podobne do francuskiego "u" w lune /lyn/, w polskim brak dokładnego odpowiednika, najbliżej do "u" w pół /puw/)
• /øː/ - jak w neus, wymawiane /nøːs/ (jak "e" w angielskim her /hɜːr/, w polskim brak dokładnego odpowiednika, można porównać do "e" w energia /ɛnɛrɡʲa/ z bardziej zaokrąglonymi ustami)
• /ə/ - jak w de, wymawiane /də/ (jak "e" w także /ˈtakʐɛ/)

Dyftongi w języku holenderskim (niderlandzkie dyftongi)

• /ɛi/ - jak w mijn, wymawiane /mɛin/ (jak "aj" w raj /rai̯/)
• /œy/ - jak w huis, wymawiane /ɦœys/ (jak "oj" w angielskim boy /bɔɪ/, w polskim brak dokładnego odpowiednika, najbliżej do "eu" w euforia /ɛu̯fɔrʲja/)
• /ɔu/ - jak w koud, wymawiane /kɔut/ (jak "ou" w angielskim loud /laʊd/, w polskim brak dokładnego odpowiednika, najbliżej do "oł" w sołtys /soʊ̯tɨs/)

Spółgłoski w języku holenderskim (niderlandzkie spółgłoski)

• /p/ - jak w pen, wymawiane /pɛn/ (jak "p" w pies /pʲɛs/)
• /b/ - jak w bed, wymawiane /bɛt/ (jak "b" w but /but/)
• /t/ - jak w tak, wymawiane /tɑk/ (jak "t" w tak /tak/)
• /d/ - jak w doen, wymawiane /dun/ (jak "d" w dom /dɔm/)
• /k/ - jak w kat, wymawiane /kɑt/ (jak "k" w kot /kɔt/)
• /ɡ/ - występuje tylko w zapożyczeniach, np. w goal, wymawiane /ɡoːl/ (jak "g" w angielskim go /ɡoʊ/, brak dokładnego odpowiednika w polskim)
• /f/ - jak w fiets, wymawiane /fits/ (jak "f" w fotel /ˈfɔtɛl/)
• /v/ - jak w vuur, wymawiane /vyːr/ (jak "w" w woda /ˈvɔda/)
• /s/ - jak w sok, wymawiane /sɔk/ (jak "s" w sam /sam/)
• /z/ - jak w zijn, wymawiane /zɛin/ (jak "z" w zima /ˈzima/)
• /ʃ/ - jak w show, wymawiane /ʃoʊ/ (jak "sz" w szum /ʃum/)
• /ʒ/ - jak w genre, wymawiane /ˈʒɑnrə/ (jak "ż" w żaba /ˈʐaba/)
• /x/ - jak w acht, wymawiane /ɑxt/ (jak "ch" w chata /ˈxata/)
• /ɣ/ - jak w gaan, wymawiane /ɣaːn/ (podobne do francuskiego "r" w rouge /ʁuʒ/, brak dokładnego odpowiednika w polskim)
• /h/ - jak w huis, wymawiane /ɦœys/ (jak "h" w hak /hak/)
• /m/ - jak w maan, wymawiane /maːn/ (jak "m" w mama /ˈmama/)
• /n/ - jak w net, wymawiane /nɛt/ (jak "n" w nos /nɔs/)
• /n/ - jak w nieuw, wymawiane /niw/ (jak n w nos, a nie ń)
• /ŋ/ - jak w ring, wymawiane /rɪŋ/ (jak "ng" w angielskim sing /sɪŋ/)
• /l/ - jak w lam, wymawiane /lɑm/ (jak "l" w lato /ˈlato/)
• /r/ - jak w rood, wymawiane /roːt/ (może być toczące się "r" jak w hiszpańskim perro /ˈpero/)

Unikalne cechy wymowy holenderskiej (niderlandzkiej)

Chociaż wymowa niderlandzka (holenderska) ma podobieństwa do innych języków germańskich, ma również unikalne cechy, które są ważne dla uczących się tego języka.

• Rozróżnienie na dźwięczne i bezdźwięczne spółgłoski: Holenderski wyraźnie rozróżnia spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne. Na przykład, bed (łóżko) /bɛt/ vs. pet (czapka) /pɛt/.
• Ubezdźwięcznienie końcowe: W holenderskim obstruenty ulegają ubezdźwięcznieniu na końcu słów. Na przykład, hond (pies) wymawiane jest /hɔnt/ z bezdźwięcznym /t/ zamiast dźwięcznego /d/.
• Długość samogłosek: Samogłoski mogą różnić się zarówno długością, jak i barwą, a przez to zmieniać znaczenie słowa. Porównaj man (mężczyzna) /mɑn/ z maan (księżyc) /maːn/.
• Dyftongi: Język holenderski używa kilku dyftongów, które mogą być trudne dla obcokrajowców, takich jak ij w mijn /mɛin/ i ui w huis /ɦœys/.
• Schwa: Samogłoska szwa /ə/ często występuje w sylabach nieakcentowanych, na przykład w de /də/ (rodzajnik określony).
• Spółgłoski szczelinowe tylnojęzykowe: /x/ i /ɣ/ to spółgłoski szczelinowe, przy których tylna część języka zbliża się do podniebienia miękkiego; dokładne miejsce artykulacji zależy od regionu. /x/ można porównać z ch w chata /ˈxata/ lub w szkockim loch. /ɣ/ jest jego dźwięcznym odpowiednikiem, a nie zwartym g jak w garderoba /ɡardɛˈrɔba/; francuskie r w rouge to inny dźwięk.

Niderlandzki jest językiem urzędowym w Niderlandach i jednym z języków urzędowych Belgii. We Flandrii jego odmiany regionalne często nazywa się flamandzkimi. Holenderski to również powszechna nazwa języka, choć Holandia w ścisłym znaczeniu geograficznym stanowi tylko część Niderlandów. Niderlandzki obejmuje język używany po obu stronach granicy.