Fiszki do nauki
słownictwa japońskiego

Ustawienia fiszek pozwalają dostosować ćwiczenia do nauki wybranego słownictwa. Poniżej znajdziesz dostępne opcje:

• Wybór liczby fiszek na ćwiczenie

  Możesz wybrać liczbę fiszek, z którymi chcesz ćwiczyć w jednej sesji pisania. Domyślna liczba to dziesięć. Jeśli dopiero zaczynasz, możesz wybrać mniejszą liczbę fiszek.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny (IPA) zapewnia zestandaryzowany zestaw symboli do reprezentowania dźwięków mowy. Poniżej znajdują się symbole IPA dla japońskiej wymowy, wraz z przykładami i opisami, w tym wymową tych dźwięków w języku polskim.

Japońskie samogłoski

• /a/ - jak w あめ (ame), wymawiane /a.me/ (jak "a" w mama /ˈmama/)
• /i/ - jak w いぬ (inu), wymawiane /i.nu/ (jak "i" w bit /bit/)
• /u/ - jak w うみ (umi), wymawiane /u.mi/ (podobne do "u" w kurtka /ˈkurtka/)
• /e/ - jak w えび (ebi), wymawiane /e.bi/ (jak "e" w metka /ˈmetka/)
• /o/ - jak w おとこ (otoko), wymawiane /o.to.ko/ (jak "o" w kot /kot/)

Japońskie spółgłoski

• /k/ - jak w かぜ (kaze), wymawiane /ka.ze/ (jak "k" w kot /kot/)
• /ɡ/ - jak w がっこう (gakkou), wymawiane /ɡak.koː/ (jak "g" w góra /ˈɡura/)
• /s/ - jak w さくら (sakura), wymawiane /sa.ku.ra/ (jak "s" w sam /sam/)
• /z/ - jak w ぞう (zou), wymawiane /zoː/ (jak "z" w zamek /ˈzamek/)
• /t/ - jak w たべもの (tabemono), wymawiane /ta.be.mo.no/ (jak "t" w tata /ˈtata/)
• /d/ - jak w でんしゃ (densha), wymawiane /den.ʃa/ (jak "d" w dom /dom/)
• /n/ - jak w ねこ (neko), wymawiane /ne.ko/ (jak "n" w net /net/)
• /h/ - jak w はな (hana), wymawiane /ha.na/ (jak "h" w halo /ˈhalo/)
• /m/ - jak w みず (mizu), wymawiane /mi.zu/ (jak "m" w mama /ˈmama/)
• /r/ - jak w りんご (ringo), wymawiane /riŋ.ɡo/ (jak "r" w rzeka /ˈʐɛka/, ale krótsze i bardziej zbliżone do "d" w "dama")
• /w/ - jak w わかる (wakaru), wymawiane /wa.ka.ru/ (jak "w" w waga /ˈwaɡa/)
• /j/ - jak w やま (yama), wymawiane /ja.ma/ (jak "j" w jest /jest/)

Japońskie zbitki spółgłoskowe

• /ɕ/ - jak w しろ (shiro), wymawiane /ɕi.ro/ (jak "ś" w świat /ɕvjat/)
• /t͡ɕ/ - jak w ちかてつ (chikatetsu), wymawiane /t͡ɕi.ka.te.tsu/ (jak "ć" w ćma /t͡ɕma/)
• /ɸ/ - jak w ふね (fune), wymawiane /ɸu.ne/ (brak polskiego odpowiednika, podobne do "f" w angielskim fun /fʌn/, ale wymawiane oboma wargami)
• /dz/ - jak w あずま (adzuma), wymawiane /ad͡zu.ma/ (jak "dz" w dzień /d͡ʑɛɲ/)

Unikalne cechy japońskiej wymowy

Chociaż japońska wymowa ma pewne podobieństwa do innych języków, posiada również unikalne cechy, które są ważne dla uczących się tego języka.

• Akcent tonalny: W tokijskiej odmianie japońskiego akcent tonalny rozróżnia słowa. はし (hashi, most) [haɕi] (niski-wysoki) vs. はし (hashi, pałeczki) [haɕi] (wysoki-niski).
• Długość samogłosek: W odróżnieniu od polskiego japoński ma krótkie i długie samogłoski, które mogą zmieniać znaczenie słowa. Na przykład, おばさん (obasan, ciocia) /o.ba.san/ vs. おばあさん (obaasan, babcia) /o.baː.san/.
• Geminacja: Długość spółgłosek również może zmieniać znaczenie słowa. Na przykład, きて (kite, przyjdź) /ki.te/ vs. きって (kitte, znaczek) /kit.te/.
• Nosowe n: Nosowe ん zajmuje jedną morę, a jego wymowa zależy od następnej głoski. W かんじ (kanji) przed [dʑ] wymawia się je w przybliżeniu jako [n]: [kan.dʑi]. [ɴ] to jeden z wariantów wymowy w innych pozycjach, a nie dźwięk występujący wyłącznie w japońskim. Poprzedzająca samogłoska może też nabrać nosowego brzmienia.
• Równomierne tempo mówienia: Rytm japońskiego opisuje się za pomocą mor, jednostek określających wagę sylaby. Krótka samogłoska liczy się jako jedna mora, długa jako dwie; ん i pierwsza część podwojonej spółgłoski mają po jednej morze. Mory tworzą podstawę rytmu, ale ich rzeczywista długość w mowie jest zmienna.
• Palatalizacja: Przed /i/ niektóre spółgłoski ulegają zmiękczeniu: き (ki) można zapisać fonetycznie jako [kʲi]. W przypadku s porównaj さ [sa] z し (shi) [ɕi]. Przykłady pokazują, jak przy wymowie różnych spółgłosek język zbliża się do podniebienia.
• Ubezdźwięcznienie samogłosek: Samogłoski /i/ i /u/ często tracą dźwięczność między spółgłoskami bezdźwięcznymi lub w niektórych pozycjach na końcu wyrazu. W です (desu, jest) końcowa samogłoska może być bezdźwięczna i niemal niesłyszalna: [desɯ̥]. Dzieje się tak także w mowie grzecznościowej; ubezdźwięcznienie nie zawsze oznacza całkowite pominięcie samogłoski.
• Dźwięki L i V: Japoński nie rozróżnia /l/ od swojego zwykłego r, wymawianego jako pojedyncze uderzenie czubka języka [ɾ]. /v/ często zastępuje się przez /b/, choć niektórzy użytkownicy języka wymawiają [v] w zapożyczeniach. Te różnice mogą utrudniać Japończykom naukę polskiej wymowy.