Fiszki do nauki
słownictwa szwedzkiego

Ustawienia fiszek pozwalają dostosować ćwiczenia do nauki wybranego słownictwa. Poniżej znajdziesz dostępne opcje:

• Wybór liczby fiszek na ćwiczenie

  Możesz wybrać liczbę fiszek, z którymi chcesz ćwiczyć w jednej sesji pisania. Domyślna liczba to dziesięć. Jeśli dopiero zaczynasz, możesz wybrać mniejszą liczbę fiszek.

• Zmiana nieobsługiwanych znaków klawiatury

  Jeśli układ klawiatury nie obsługuje niektórych znaków specjalnych lub znaków diakrytycznych języka, który ćwiczysz za pomocą fiszek, system może zignorować niektóre z tych znaków. Znaki specjalne będą akceptowane jako ich najbliższe odpowiedniki w alfabecie łacińskim, jeśli to możliwe. Na przykład, jeśli słowo do wpisania to único i wpiszesz unico, ponieważ układ nie obsługuje akcentów, nie zostanie to uznane za błąd.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny (IPA) dostarcza ustandaryzowanego zestawu symboli do reprezentowania dźwięków języka mówionego. Poniżej znajdują się symbole IPA dla szwedzkiej wymowy, wraz z przykładami i opisami, w tym wymową tych dźwięków w języku polskim.

Szwedzkie samogłoski

• /ɑː/ - jak w mat, wymawiane /mɑːt/ (jak "a" w mama /ˈmama/)
• /ɛ/ - jak w hem, wymawiane /hɛm/ (jak "e" w bet /bɛt/)
• /eː/ - jak w det, wymawiane /deː/ (jak "e" w angielskim say /seɪ/)
• /iː/ - jak w fil, wymawiane /fiːl/ (jak "i" w film /film/)
• /uː/ - jak w bok, wymawiane /buːk/ (jak "u" w but /but/)
• /ʉː/ - jak w hus, wymawiane /hʉːs/ (jak "u" w angielskim food /fuːd/ ale z zaokrąglonymi wargami)
• /ʉː/ - jak w fru, wymawiane /frʉː/ (podobne do "u" w angielskim food /fuːd/ ale z zaokrąglonymi wargami)
• /øː/ - jak w hör, wymawiane /høːr/ (podobne do "ö" w niemieckim schön /ʃøːn/)
• /yː/ - jak w by, wymawiane /byː/ (jak "ü" w niemieckim München /ˈmʏnçən/)

Szwedzkie dyftongi

• /ai̯/ - jak w maj, wymawiane /maj/ (jak "aj" w maj /maj/)
• /au̯/ - jak w sauna, wymawiane /ˈsauna/ (jak "au" w autobus /awtobus/)
• /ei̯/ - jak w hej, wymawiane /hɛi̯/ (jak "ej" w jej /jej/)

Szwedzkie spółgłoski

• /p/ - jak w på, wymawiane /pɔː/ (jak "p" w pies /pjes/)
• /b/ - jak w bil, wymawiane /biːl/ (jak "b" w but /but/)
• /t/ - jak w tala, wymawiane /ˈtɑːla/ (jak "t" w tata /ˈtata/)
• /d/ - jak w dator, wymawiane /ˈdɑːtʊr/ (jak "d" w dom /dom/)
• /k/ - jak w katt, wymawiane /katː/ (jak "k" w kot /kɔt/)
• /ɡ/ - jak w gå, wymawiane /ɡoː/ (jak "g" w gołąb /ˈɡɔwɔmp/)
• /f/ - jak w få, wymawiane /foː/ (jak "f" w futro /ˈfutrɔ/)
• /v/ - jak w vin, wymawiane /viːn/ (jak "w" w wiatr /vʲatr/)
• /s/ - jak w sol, wymawiane /suːl/ (jak "s" w sam /sam/)
• /s/ - jak w zoo, wymawiane /suː/ (jak s w ser; zapisane z oznacza tu głoskę bezdźwięczną)
• /ʃ/ - jak w sjö, wymawiane /ʃøː/ (jak "sz" w szum /ʃum/)
• /ɕ/ - jak w tjej, wymawiane /ɕɛj/ (jak "ś" w świeca /ˈɕfʲɛt͡sa/)
• /ɕ/ - jak w kex, wymawiane /ɕɛks/ (szczelinowa głoska podniebienna, jak w szwedzkim tjej; słowo ma też wymowę z początkowym /k/: /kɛks/)
• /j/ - jak w jätte, wymawiane /ˈjɛtːɛ/ (jak j w jajko)
• /j/ - jak w ja, wymawiane /jaː/ (jak "j" w jabłko /ˈjabwko/)
• /h/ - jak w hatt, wymawiane /hatː/ (jak "h" w hat /hat/)
• /l/ - jak w liten, wymawiane /ˈliːtɛn/ (jak "l" w las /las/)
• /r/ - jak w ros, wymawiane /ruːs/ (jak "r" w ręka /ˈrɛŋka/ - dźwięczne, wibrujące)
• /ŋ/ - jak w sjunga, wymawiane /ˈʃɵŋa/ (jak "ng" w angielskim sing /sɪŋ/)
• /m/ - jak w man, wymawiane /man/ (jak "m" w mama /ˈmama/)
• /n/ - jak w nej, wymawiane /nɛj/ (jak "n" w nos /nɔs/)

Unikalne cechy szwedzkiej wymowy

Wymowa szwedzka ma kilka charakterystycznych cech, które są ważne dla uczących się języka.

• Długość samogłosek: W szwedzkim występują zarówno krótkie, jak i długie samogłoski, a ich długość może zmieniać znaczenie słowa. Na przykład, vit (biały) /viːt/ vs. vitt (białe, rodzaj nijaki) /vɪtː/.
• Akcenty tonalne: W wielu odmianach szwedzkiego rozróżnia się dwa akcenty tonalne, ale w szwedzkim używanym w Finlandii zwykle nie ma tego rozróżnienia. Porównaj anden (kaczka) /ˈanːdɛn/ (1) z anden (duch) /ˈanːdɛn/ (2).
• Spółgłoski retrofleksyjne: W wielu odmianach /r/ wraz z następującą po nim spółgłoską dziąsłową może tworzyć spółgłoskę retrofleksyjną, np. /ʈ/, /ɖ/ lub /ɳ/. W słowie gärna (chętnie) [ˈjæːɳa] połączenie rn wymawia się jako retrofleksyjne [ɳ].
• Spółgłoski twarde i miękkie: Wymowa niektórych spółgłosek, jak "k" i "g", zmienia się w zależności od następującej samogłoski. Na przykład, kall (zimny) /kalː/ vs. kyrka (kościół) /ˈɕʏrka/.
• Spółgłoski dźwięczne na końcu wyrazu: W przeciwieństwie do wielu języków, dźwięczne spółgłoski takie jak /b/, /d/, i /ɡ/ mogą występować na końcu słów i pozostawać dźwięczne. Na przykład, skog (las) /skuːɡ/.