Rozciągnęła nad Tobą noc skrzydła, Rozciągnęły się mgły ponad Tobą, W burz i wichrów spętanaś wędzidła I płomienie Ci ognia ozdobą. Rozpętały nad Tobą się burze, Zaświeciły Ci łuną łez krwawą... Lecz Tyś wyższa, Tyś wzrosła ku górze, O, męczeńska! O, święta Warszawo! Gdy Ci grały szatańsko szrapnele, Gdy Ci bomby pękały wśród ognia, W Tobie wzrosło wielkości tak wiele, Że nie zmogła jej siła i zbrodnia. Zhartowałaś się we krwi i w ogniu I moc swoją zachowasz na wieki, Moc, co w każdym już żyje przechodniu, Tętni w murach, gra w nurtach tej rzeki. Takaś dumna, wyniosła i żywa, Takąś cała promienną i krwawą... Dzwon się głuchy z oddali odzywa... ...Klękam w prochu przed Tobą, Warszawo...