Fiszki do nauki
słownictwa hiszpańskiego

Ustawienia fiszek pozwalają dostosować ćwiczenia do nauki wybranego słownictwa. Poniżej znajdziesz dostępne opcje:

• Wybór liczby fiszek na ćwiczenie

  Możesz wybrać liczbę fiszek, z którymi chcesz ćwiczyć w jednej sesji pisania. Domyślna liczba to dziesięć. Jeśli dopiero zaczynasz, możesz wybrać mniejszą liczbę fiszek.

• Zmiana nieobsługiwanych znaków klawiatury

  Jeśli układ klawiatury nie obsługuje niektórych znaków specjalnych lub znaków diakrytycznych języka, który ćwiczysz za pomocą fiszek, system może zignorować niektóre z tych znaków. Znaki specjalne będą akceptowane jako ich najbliższe odpowiedniki w alfabecie łacińskim, jeśli to możliwe. Na przykład, jeśli słowo do wpisania to único i wpiszesz unico, ponieważ układ nie obsługuje akcentów, nie zostanie to uznane za błąd.

Międzynarodowy Alfabet Fonetyczny (IPA) zapewnia zestandaryzowany zestaw symboli do reprezentowania dźwięków mowy. Poniżej znajdują się symbole IPA dla wymowy hiszpańskiej, wraz z przykładami i opisami, w tym jak te dźwięki są wymawiane w języku polskim. Jeśli brak odpowiednich przykładów w języku polskim, podano przykłady w języku angielskim z sugestią, że może być podobny do polskiego słowa.

Hiszpańskie samogłoski

• /a/ - jak w casa, wymawiane /ˈkasa/ (jak "a" w mama /ˈmama/)
• /e/ - jak w mesa, wymawiane /ˈmesa/ (jak "e" w meble /ˈmɛblɛ/)
• /i/ - jak w vida, wymawiane /ˈβida/ (jak "i" w igła /ˈiɡwa/)
• /o/ - jak w loco, wymawiane /ˈloko/ (jak "o" w oko /ˈɔkɔ/)
• /u/ - jak w luna, wymawiane /ˈluna/ (jak "u" w ule /ˈulɛ/)

Hiszpańskie dyftongi

• /ai̯/ - jak w aire, wymawiane /ˈai̯ɾe/ (jak "aj" w raj /raj/)
• /ei̯/ - jak w rey, wymawiane /ˈrei̯/ (jak "ej" w lejek /ˈlɛjɛk/)
• /oi̯/ - jak w hoy, wymawiane /oi̯/ (jak "oj" w boj /boj/)
• /au̯/ - jak w causa, wymawiane /ˈkau̯sa/ (jak "au" w auto /ˈauto/)
• /eu̯/ - jak w europa, wymawiane /eu̯ˈɾopa/ (jak "eu" w Europa /ˈɛuropa/)

Hiszpańskie spółgłoski

• /p/ - jak w pato, wymawiane /ˈpato/ (jak "p" w patyk /ˈpatɨk/)
• /b/ - jak w boca, wymawiane /ˈboka/ (jak "b" w bok /bɔk/)
• /t/ - jak w taza, wymawiane /ˈtasa/ (jak "t" w tak /tak/)
• /d/ - jak w dado, wymawiane /ˈdado/ (jak "d" w dom /dɔm/)
• /k/ - jak w casa, wymawiane /ˈkasa/ (jak "k" w kot /kɔt/)
• /ɡ/ - jak w gato, wymawiane /ˈɡato/ (jak "g" w góra /ˈɡura/)
• /f/ - jak w foca, wymawiane /ˈfoka/ (jak "f" w foka /ˈfɔka/)
• /θ/ - jak w cielo, wymawiane /ˈθjelo/ (jak "th" w angielskim think /θɪŋk/ - hiszpański kastylijski, może być podobne do "c" w cienki /ˈt͡ɕɛŋki/)
• /s/ - jak w sopa, wymawiane /ˈsopa/ (jak "s" w sam /sam/)
• /x/ - jak w caja, wymawiane /ˈkaxa/ (jak "ch" w chochla /ˈxɔxlɛ/)
• /ʝ/ - jak w calle, wymawiane /ˈkaʝe/ (jak "j" w język /ˈjɛ̃ŋzɨk/)
• /ɟ͡ʝ/ - jak w llama, wymawiane /ˈɟ͡ʝama/ (czasami wymawiane jako /ˈʝama/, jak "dż" w dżem /dʒɛm/)
• /t͡ʃ/ - jak w chico, wymawiane /ˈt͡ʃiko/ (jak "cz" w czat /t͡ʃat/)
• /m/ - jak w mano, wymawiane /ˈmano/ (jak "m" w mama /ˈmama/)
• /n/ - jak w nido, wymawiane /ˈnido/ (jak "n" w niebo /ˈɲɛbɔ/)
• /ɲ/ - jak w niño, wymawiane /ˈniɲo/ (jak "ń" w koń /kɔɲ/)
• /l/ - jak w luna, wymawiane /ˈluna/ (jak "l" w lalka /ˈlalka/)
• /ʎ/ - jak w llama, wymawiane /ˈʎama/ (czasami wymawiane jako /ˈʝama/, jak "li" w lili /ˈlili/)
• /r/ - jak w ratón, wymawiane /raˈton/ (jak "r" w rabat /ˈrabat/ - wibrant)
• /ɾ/ - jak w pero, wymawiane /ˈpeɾo/ (jak "r" w bar /bar/ - tap)
• /β/ - jak w vaca, wymawiane /ˈβaka/ (jak "w" w waga /ˈvaga/)
• /ð/ - jak w cada, wymawiane /ˈkaða/ (jak "th" w angielskim this /ðɪs/, może być podobne do "d" w dama /ˈdama/ - delikatniejsze)
• /ɣ/ - jak w amigo, wymawiane /aˈmiɣo/ (jak "g" w angielskim dog /dɒɡ/, może być podobne do "g" w góra /ˈɡura/ - delikatniejsze)

Unikalne cechy wymowy hiszpańskiej

Hiszpańska wymowa ma kilka unikalnych cech, które odróżniają ją od innych języków. Niektóre z tych charakterystycznych cech to:

• Dźwięki samogłoskowe: W hiszpańskim występuje pięć fonemów samogłoskowych: /a, e, i, o, u/. Długość samogłoski nie zmienia znaczenia słowa, a samogłoski w sylabach nieakcentowanych zwykle zachowują swoje brzmienie. Szczegóły wymowy zależą jednak od sąsiednich głosek i odmiany regionalnej.
• Wymowa spółgłosek: W hiszpańskim odróżnia się krótkie, pojedyncze uderzenie czubka języka /ɾ/, jak w "pero" (ale), od drżącego /r/, jak w "perro" (pies). Ta różnica może zmieniać znaczenie słowa. R na początku wyrazu również jest drżące, natomiast pojedyncze r między samogłoskami wymawia się z jednym krótkim uderzeniem języka.
• Akcenty: Hiszpańskie słowa zazwyczaj mają przewidywalne akcenty. Słowa kończące się na samogłoskę, "n" lub "s" są zazwyczaj akcentowane na przedostatnią sylabę, podczas gdy inne słowa są akcentowane na ostatnią sylabę.
• Litera "Ñ": Litera ñ oznacza nosową głoskę podniebienną /ɲ/, jak w "niño", podobną do polskiego ń. Ten dźwięk występuje także w innych językach. Nie jest to po prostu n, po którym następuje j.
• Grupy spółgłoskowe: Hiszpańskie słowa mogą zaczynać się od grup spółgłosek, na przykład pr w "primavera" czy tr w "tren". W zapożyczeniach rozpoczynających się od s i kolejnej spółgłoski często dodaje się początkowe e, jak w "estrés", pochodzącym od angielskiego "stress".
• Miękkie i twarde "C" i "G": C przed a, o i u wymawia się jako /k/. Przed e i i oznacza /s/ lub /θ/, zależnie od odmiany hiszpańskiego. G przed a, o i u brzmi jak w "gato"; przed e i i oznacza szczelinową głoskę /x/, wymawianą w tylnej części jamy ustnej. W niektórych regionach przypomina ona bardziej angielskie h.

Zrozumienie tych cech może znacznie poprawić umiejętność poprawnego wymawiania hiszpańskich słów i docenienie niuansów języka.