Fioletem rozbłysła dal I wieczorną purpurą zórz... Hej, zasnąć już, Mrok rozsnuwa się wkoło i żal... ... Czarna sosna wiatrem kołysana Tam, do siebie ukłonem mnie wzywa. Dziwożona upiorna, straszliwa... Będzie bajki mi plotła do rana. Ot, zasnąć dzisiaj trudno: Mysz swą pracę rozpoczęła żmudną I świerszcz cyka uparcie za ścianą... Coraz bardziej wokoło się mroczy, Blask swój gwiazdom odstąpiły zorze. Niebo dziwnie jest ciemne w kolorze... Tak kleją mi się oczy… Ot, wreszcie zasnę może... Jakże tu można zasnąć, Kiedy księżyc stanął ponad sosną I w tych blaskach, które nie chcą gasnąć, Wszystkie drzewa, jakby srebrne, rosną? W dal mnie sosna, w gwiazdy woła złote I coś gada w takt wiatru i gada... Jakaś smętna, nieznana ballada W serce wolno przesącza tęsknotę... Nocy, nocy prześwięta i żywa! Chcę iść w gwiazdy i szukać chcę zórz! ...Tam, w dal srebrną mnie sosna przyzywa... ... Zasnąć... Och, zasnąć już...