Apokalipso siedmiokrotna, mechanizmie spraw ostatecznych, abrakadabro krwawych głodna rzeczy! Lub Ty, co je zastępujesz po trochu - jakiś stary, bardzo stary Panie! Spraw, niech wreszcie wytęskniony pokój nastanie! Wytrąć już wreszcie, dobry Boże, - komukolwiek - z rąk mordercze noże! Cóż to dla Ciebie? W ręce piorunowe klaśniesz, okręcisz się trzy razy w obłoku, no i już właśnie pokój. A w tym pokoju daj nam, dobry Panie, obrazek z bohaterem na ścianie, i chorągiewki kolorowe, i radiową mowę, i piwo po obiedzie, i na śniadanie mleczko. A pod oknem w tym pokoju orzechowe biureczko, w nim szufladkę, gdzie by leżał Kapitał Marksa i czysty kołnierzyk. Daj nam, Panie, sanacyjną posadkę i kolorowych na paradzie żołnierzy. Jeśli to nie za wiele - ześlij na nasze głowy zmęczone, jak deszcz niebieskich róż: święte, nieruchome niedziele, noce długie - dni krótkie i gazety co rano cieplutkie, gdzie by nowi wieszcze narodowi zrozumiałe pisali poematy na patriotyczne tematy, gdzie by wyraziciele woli społeczeństwa, piętnowali - czyjekolwiek - bezeceństwa, lub żądali niezaśmiecania ulic, lub orderu dla cechu elektrotechników-monterów. I jeszcze tylko podaruj nam, Panie, w długie zimowe wieczory wycinki z gazet skrzętnie poskładane i wspominanie - wspominanie - i szloch serdeczny w noce niedospane, i sen lekki. A nad ranem: świeże, pocerowane skarpetki.