Όταν ο γιος ο πιο στερνός του Ατρέως, ο ξανθομάλλης
Μενέλαος, με την όμορφη κι αγαπημένη Ελένη,
την κόρη του Τυνδάρεου, παντρεύτηκε στη Σπάρτη,
δώδεκ' ανθοστεφάνωτα κι απάρθενα κοράσια,
οι πρώτες και καλύτερες στη χώρα αρχοντοπούλες,
έστησαν όλες το χορό κ' εχόρευαν αντάμα
απ' έξω από την κάμαρα τη μυριοστολισμένη.
Κ' έπλεκαν τα ποδάρια των και ρυθμικά εκροτούσαν
κι αντικροτούσε δυνατά κ' η κάμαρα του γάμου·
κι όλες ετραγουδούσανε κ' έλεγαν τέτοια λόγια:

Τι τόσο βιάστηκες, γαμπρέ, στον ύπνο να το ρίξεις;
δεν σου βαστάν τα γόνατα ή μη αγαπάς τον ύπνο;
ή μήπως ήπιες πιο πολύ πριν πέσεις στο κρεβάτι;
Αν ήθελες να κοιμηθείς, ας διάλεγες την ώρα
κι ας άφηνες την κορασιά με τάλλα τα κοράσια
να παίζει ως τα χαράματα στης μάνας της το πλάι,
αφού 'δική σου θάν' αυτή και σήμερα και πάντα.

Καλότυχε γαμπρέ, οιωνός καλός θάχε πετάξει
όταν στη Σπάρτη ερχόσουνα που ήταν κ' οι άλλοι αρχόντοι.
Μονάχα εσύ, Μενέλαε, από τους ημιθέους
εσύ θε νάχεις πεθερό το Δία, το γιο του Κρόνου.
Μαζί σου τώρα επλάγιασε του Δία η θυγατέρα,
που σαν αυτήν άλλη καμιά στην Αχαΐα δεν είναι·
κι όμορφη θάν' η γέννα της, αν το παιδί της μοιάζει.
Εμείς οι συνομήλικες που κατά τον Ευρώτα
σαν άντρες θε να τρέξωμε, διακόσες τόσες κόρες,
μόλις η Ελένη η όμορφη προβάλει ανάμεσά μας
καμιά από 'μας δε δείχνεται, καμιά δίχως ψεγάδι.

Αυγή, δείχνοντας όμορφη τη διάφανή της όψη,
σελήνη, ωραία βασίλισσα στη σκοτεινιά της νύχτας,
άνοιξη Ανθοπερίχυτη κ' ύστερ' απ' το χειμώνα,
τέτοια η χρυσή η Ελένη μας ανάμεσά μας λάμπει.
Κι όπως στολίδ' είναι της γης ταθέριστο χωράφι,
στολίδι του περιβολιού τωλόρθο κυπαρίσσι,
στολίδι στο άρμα η όμορφη θεσσαλική φοράδα,
έτσι στη Λακεδαίμονα στολίδι είν' η Ελένη.

Ούτε καμιά άλλη εργόχειρα με τόση τέχνη κάνει,
ούτε καμιά στον αργαλειό, φασμένο με το χτένι
κόβει πανί τόσο κρουστό απ' τα ψηλά δοκάρια,
ούτ' άλλη ξέρει να κτυπά τόσο καλά το υφάδι
κ' υφαίνοντας να τραγουδεί την Άρτεμι με χάρη
και την τεχνήτραν Αθηνά, καμιά σαν την Ελένη
που μέσ' στα δυο ματάκια της οι πόθοι είναι κρυμμένοι.

Εσ' είσαι πια στο σπίτι σου, χαριτωμένη κόρη,
[κ' εμείς κοράσια ελεύθερα θα πάμε στα λιβάδια]
μόλις χαράξ' η χαραυγή, να μάσωμε λουλούδια,
να μάσωμε, να πλέξωμε στεφάνια ευωδιασμένα
και σένα θα θυμώμαστε και θα σε λαχταρούμε,
όπως ποθούν και λαχταρούν της μάνας το μαστάρι
τα βυζανιάρικα ταρνιά που τρέφονται με γάλα.

Πρώτες θε να σου πλέξωμε στεφάνι από τριφύλλι
και θε να το κρεμάσωμε σε σκιερό πλατάνι,
πρώτες λάδι θα στάξωμεν απ' αργυρό λαγήνι
γύρω τριγύρω στη σκιά που ρίχνει το πλατάνι
και τέτοια θα χαράξωμε στη φλούδα του κορμού του
για να διαβάζει όποιος περνά, για να θωρεί γραμμένο
"Ελένης δέντρον είμ' εγώ, προσκύνα με, διαβάτη".

Χαίρετε, νύφη και γαμπρέ με πεθερό το Δία,
χαίρετε! κι άμποτε η Λητώ, που τα παιδιά φροντίζει,
πολλά παιδιά, καλά παιδιά στους δυο σας να χαρίσει
κ' ίσην αγάπη και στους δυο να στείλ' η Αφροδίτη,
κι ο Ζευς να κάνει αμέτρητο κι αμέτρητο το βιος σας
για νάνε πάντα ατέλειωτο και πάντα να πηγαίνει
από φαμίλια αρχοντική σ' αρχοντική φαμίλια.

Αγκαλιαστείτε ερωτικά και γλυκοκοιμηθείτε
κι ανάλαφρα ξυπνήσετε και πάλι την αυγούλα.
Εμείς θε να ξανάρθωμε μόλις γλυκοχαράξει
και κράξει ο πρώτος πετεινός με το λαιμό του ολόρθο

Γι' αυτό το γάμο, Υμέναιε, δείξε χαρά μεγάλη.