Κάρτες λεξιλογίου
για τουρκικό λεξιλόγιο

Οι κάρτες λεξιλογίου έχουν τις δικές τους ρυθμίσεις. Μπορείς να αλλάξεις τις παρακάτω επιλογές ανάλογα με το πώς θέλεις να εξασκηθείς:

• Επιλογή αριθμού καρτών λεξιλογίου ανά άσκηση

  Μπορείς να επιλέξεις με πόσες κάρτες λεξιλογίου θα εξασκηθείς σε κάθε άσκηση πληκτρολόγησης. Η προεπιλεγμένη τιμή είναι δέκα κάρτες. Αν μόλις ξεκινάς, μπορείς να επιλέξεις λιγότερες.

• Αλλαγή μη υποστηριζόμενων χαρακτήρων πληκτρολογίου

  Αν η διάταξη του πληκτρολογίου σου δεν υποστηρίζει ορισμένους χαρακτήρες ή διακριτικά της γλώσσας που μαθαίνεις με κάρτες λεξιλογίου, μπορείς να ενεργοποιήσεις τη σχετική επιλογή στις ρυθμίσεις. Τότε το σύστημα δέχεται, όπου είναι δυνατόν, το πλησιέστερο βασικό λατινικό γράμμα αντί για τον ειδικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, αν η λέξη που θέλεις να πληκτρολογήσεις είναι único και πληκτρολογήσεις unico επειδή η διάταξή σου δεν υποστηρίζει τόνους, δεν θα θεωρείται σφάλμα.

Το Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο (IPA) παρέχει ένα τυποποιημένο σύνολο συμβόλων για την αναπαράσταση των ήχων της ομιλούμενης γλώσσας. Παρακάτω παρατίθενται τα σύμβολα IPA για την τουρκική προφορά, με παραδείγματα και περιγραφές, συμπεριλαμβανομένης της προφοράς αυτών των ήχων στα ελληνικά.

Τουρκικά φωνήεντα

• /a/ - όπως στο kapı, προφέρεται /kaˈpɯ/ (όπως το "α" στο μάνα /ˈmana/)
• /e/ - όπως στο elma, προφέρεται /ˈelma/ (όπως το "ε" στο μέλι /ˈmeli/)
• /i/ - όπως στο iyi, προφέρεται /ˈiji/ (όπως το "ι" στο μύτη /ˈmiti/)
• /ɯ/ - όπως στο kız, προφέρεται /kɯz/ (δεν έχει άμεσο ελληνικό ισοδύναμο, παρόμοιο με το "ι" στο αγγλικό "cousin" /ˈkʌzɪn/, αλλά χωρίς στρογγύλεμα των χειλιών)
• /o/ - όπως στο okul, προφέρεται /oˈkul/ (όπως το "ο" στο όχι /ˈoxi/)
• /u/ - όπως στο umut, προφέρεται /uˈmut/ (όπως το "ου" στο που /pu/)
• /œ/ - όπως στο ördek, προφέρεται /ˈœrdɛk/ (όπως το "ε" στο γαλλικό peur /pœʁ/)
• /y/ - όπως στο yüz, προφέρεται /jyz/ (όπως το "υ" στο γερμανικό über /ˈyːbɐ/)

Τουρκικά σύμφωνα

• /p/ - όπως στο para, προφέρεται /paˈra/ (όπως το "π" στο πατέρας /paˈteras/)
• /b/ - όπως στο balık, προφέρεται /baˈlɯk/ (όπως το "μπ" στο μπαμπάς /baˈbas/)
• /t/ - όπως στο tabak, προφέρεται /taˈbak/ (όπως το "τ" στο τέσσερα /ˈtesera/)
• /d/ - όπως στο deniz, προφέρεται /deˈniz/ (όπως το "δ" στο δέκα /ˈðeka/)
• /k/ - όπως στο kalem, προφέρεται /kaˈlɛm/ (όπως το "κ" στο καρδιά /karˈðja/)
• /ɡ/ - όπως στο gaz, προφέρεται /ɡaz/ (όπως το "γκ" στο γκρίζο /ˈɡrizo/)
• /f/ - όπως στο fırın, προφέρεται /fɯˈrɯn/ (όπως το "φ" στο φως /fos/)
• /v/ - όπως στο vakit, προφέρεται /vaˈkit/ (όπως το "β" στο βράδυ /ˈvraði/)
• /s/ - όπως στο sel, προφέρεται /sɛl/ (όπως το "σ" στο σπίτι /ˈspiti/)
• /z/ - όπως στο zeytin, προφέρεται /zejˈtin/ (όπως το "ζ" στο ζάχαρη /ˈzaχari/)
• /ʃ/ - όπως στο şeker, προφέρεται /ʃeˈkɛr/ (όπως το "σ" στο σύντομος /ˈsinðomos/, αλλά πιο έντονο)
• /ʒ/ - όπως στο jeoloji, προφέρεται /ʒeoloʒi/ (όπως το "ζ" στο ζεστός /zeˈstos/)
• /t͡ʃ/ - όπως στο çay, προφέρεται /t͡ʃaj/ (όπως το "τσ" στο τσάι /ˈtsai/)
• /d͡ʒ/ - όπως στο cami, προφέρεται /d͡ʒaˈmi/ (όπως το "τζ" στο τζάμι /ˈdzami/)
• /n/ - όπως στο yan, προφέρεται /jan/ (όπως το ν στο νερό, όχι ουρανικός ρινικός ήχος)
• /l/ - όπως στο lamba, προφέρεται /lamˈba/ (όπως το "λ" στο λάμπα /ˈlampa/)
• /r/ - όπως στο radyo, προφέρεται /radjo/ (όπως το "ρ" στο ράδιο /ˈraðio/)
• /m/ - όπως στο masa, προφέρεται /maˈsa/ (όπως το "μ" στο μάνα /ˈmana/)
• /n/ - όπως στο ne, προφέρεται /ne/ (όπως το "ν" στο ναι /ne/)
• /j/ - όπως στο yol, προφέρεται /jol/ (όπως το "γ" στο για /ʝa/)
• /ɾ/ - όπως στο ara, προφέρεται /aɾa/ (όπως το "ρ" στο αμερικανικό αγγλικό butter /ˈbʌɾɚ/)

Μοναδικά χαρακτηριστικά της τουρκικής προφοράς

Ενώ η τουρκική προφορά έχει κάποιες ομοιότητες με άλλες γλώσσες, έχει επίσης μοναδικά χαρακτηριστικά που είναι σημαντικά για τους μαθητές.

• Αρμονία φωνηέντων: Στα τουρκικά, τα φωνήεντα των επιθημάτων προσαρμόζονται στα πρόσθια ή οπίσθια φωνήεντα του θέματος. Για παράδειγμα, evler (σπίτια) vs. kapılar (πόρτες).
• Μαλακό "ğ": Το γράμμα ğ (yumuşak ge) συχνά επιμηκύνει το προηγούμενο φωνήεν, ιδίως πριν από σύμφωνο ή στο τέλος λέξης. Ανάμεσα σε φωνήεντα μπορεί να παραλείπεται, ενώ δίπλα σε πρόσθια φωνήεντα μπορεί να ακούγεται σαν [j]. Για παράδειγμα, το ağaç (δέντρο) προφέρεται [aːt͡ʃ].
• Μπροστινά και πίσω φωνήεντα: Τα τουρκικά διακρίνουν μεταξύ μπροστινών (e, i, ö, ü) και πίσω φωνηέντων (a, ı, o, u), που είναι κρίσιμο για τη σωστή προφορά και την αρμονία φωνηέντων.
• Τονισμός: Ο τόνος στις τουρκικές λέξεις συνήθως πέφτει στην τελευταία συλλαβή, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις, ειδικά στις δάνειες λέξεις και σε ορισμένες λέξεις τουρκικής προέλευσης.
• Δομή συλλαβής: Τα τουρκικά έχουν ανοιχτές συλλαβές, που τελειώνουν σε φωνήεν, και κλειστές συλλαβές, που τελειώνουν σε σύμφωνο. Για παράδειγμα, το kapı (πόρτα) χωρίζεται σε ka-pı, ενώ το ev (σπίτι) είναι κλειστή συλλαβή.